Ik wil het anders doen. Ik wil niet dat de echo’s doorklinken naar mijn kinderen toe. En dan ben ik moe, zelf ziek, niet gereguleerd en helemaal in de overprikkeling. Snap. Ik snauw af, loop slecht gezind rond. Ik voel me schuldig. Ik plak meteen de projectie van mijn eigen ouders op mezelf. Het gebeurt allemaal zo snel, in die micromomenten. De angst om te herhalen kan soms zo groot zijn dat ik niet geniet van het ouder zijn. Ik stel me voortdurend de vraag: doe ik het wel goed? Ben ik niet aan het herhalen? Als ik dan eens bozig ben, of ziek, of overprikkelt .. Dan voelt het alsof ik mezelf niet toelaat om ook deze menselijke ervaring te mogen hebben.
Ik zal niet slaan of manipuleren, dat weet ik maar de minste disregulatie van mezelf is genoeg om me in schuldgevoel te drukken. En dan komt het lastige. Reguleer jezelf maar eens als je in schuldgevoel zit, als de angst om de echo’s te laten doorklinken in je systeem kruipt. Bovendien vraagt dit ontzettend veel van een zenuwstelsel. Het houdt me weg om werkelijk aanwezig te kunnen zijn van wat er zich afspeelt. Ik projecteer mijn eigen ervaringen op het hier en nu. Ik kan daardoor niet mijn behoeften of die van mijn kinderen voelen onder die overprikkeling, onder die moeheid, onder het slecht gezind zijn. Als ik handel vanuit deze angsten, schuldgevoelens en echo’s dan zou het serieus mislopen. Ardan wordt dan een spiegelkind. En spiegelt mooi op een blaadje voor mijn neus: mijn disregulatie, mijn onderliggende emoties, heel die onderstroom.
DE UITNODIGING
De uitnodiging is steeds weer naar mezelf: om zelf naar regulatie te gaan, zachtjes, al is het maar 1% zodat ik niet al die overtuigingen hoor maar mijn eigen behoefte en de behoefte onder het gedrag van mijn kinderen, en daarnaar kan handelen. Loskomen van die film van het verleden die ik op het hier en nu plak. Dan hoef ik ook niet meer extra mijn best te doen om een goede ouder te zijn, om een andere ouder te zijn en hard te werken. Dan valt de projectie die ik op mezelf kleef weg en krijgt mijn zenuwstelsel echt rust.
Het klinkt zo simpel als ik het hier neerschrijf maar dat is het niet. Het is niet ‘ik doe dit gewoon even’, het is blijven oefenen, in momenten wanneer het niet urgent is. Oefenen om veerkrachtig te kunnen bewegen. Het is jezelf ook echt goed kennen, je zenuwstelsel kennen en hoe het reageert, hoe die echo’s nog in die onderstroom aanwezig zijn. Bewustzijn creëren van al die micromomenten. We leven immers van micro moment tot micromoment. In 1 enkele seconde kan er immers gigantisch veel gebeuren in je lichaam. Het vraagt om vertraging en luisteren naar jezelf.
• Heel erg je best doen geeft geen ruimte aan je zenuwstelsel.
• Vechten en strijden geeft niet de ruimte aan je zenuwstelsel
• Je eigen behoefte aan de kant schuiven voor het gezin geeft je zenuwstelsel niet de ruimte
• Je voortdurend schuldig voelen, jezelf veroordelen geeft je zenuwstelsel niet de ruimte
• Alle emoties en gedragingen negeren, de projecties te negeren en al het bovenstaande uit de weg gaan geeft je zenuwstelsel ook niet de ruimte.
• Vechten en strijden geeft niet de ruimte aan je zenuwstelsel
• Je eigen behoefte aan de kant schuiven voor het gezin geeft je zenuwstelsel niet de ruimte
• Je voortdurend schuldig voelen, jezelf veroordelen geeft je zenuwstelsel niet de ruimte
• Alle emoties en gedragingen negeren, de projecties te negeren en al het bovenstaande uit de weg gaan geeft je zenuwstelsel ook niet de ruimte.
Het verschil zit hem niet in het het hard werken aan jezelf, het wegdrukken, het negeren maar in het luisteren en vertragen. Laat je zelf niet achter, verlaat jezelf niet. Vertraag en luister. Er hoeft niks gefixt te worden. Je hebt nieuwe imprints nodig.
PS: vergelijk jezelf niet met andere en al zeker niet met anderen die wel support system hebben.