De nazomer vraagt ook aan mij om integratie.
Samhain – de echte donker naar binnen. Ik word daar zo blij van. Ik voel dat, ik heb het zo nodig.
Waarin ik bij een ritueel normaal gesproken glimpen te zien krijg van wat komen gaat was het nu een aanschouwen. Aanschouwen van belangrijke levensmomenten, sleutelmomenten die een verandering in mezelf teweeg hebben gebracht. Die waren niet heel groot en indrukwekkend, net heel subtiel en steeds in contact met andere. Een bijzondere ervaring en een groot geschenk van zelfbemming gaf ik mezelf gisteren: vulva steaming, kaarsje, muziek, een beetje drummen, zingen, huilen, lachen, boos worden. Alles passeerde de revue. Een stem fluisterde dat mijn goeie jaren er aan kwamen, mijn oogstjaren. Bijzonder. Ik blijf open en nieuwsgierig zonder verwachting. Door dit lichtpuntje van hoop voel ik het vertrouwen in het leven door me stromen.
