Rouw komt niet alleen in druilige buien.

Het kan me soms overvallen, vooral als ik de tuin in loop en rond kijk, dat doet pijn. Veel meer pijn dan ik zou willen. Vanbinnen voelt het verscheurend, knijpend en overvallend. Ik zie Ardan spelen in de tuin en dan zie ik hoe hij geniet. Dit stukje aarde dat ik met mijn eigen handen zo liefdevol verbouwd heb tot een plek waarin grote en kleine mensen kunnen landen en tot rust kunnen komen. Een plek van Exploratie, ontdekken, verwonderd zijn van het kleine. Licht en donker die zo mooi samen bestaan als evenwaardig en waardevol. Iets wat ook de revue is gepasseerd en waar ik minder fier op ben is complete verwoesting. De schaduw, hetgeen je zeldzaam hoort. Vrouwelijke rage. Het is wat: met zachte ogen in woede gaan. Na die woede en verwoesting kwam de ineenstorting. Vertrekken waar ik eindelijk wortel had geschoten auwch, En nu is er ontzettend veel zachtheid en liefde. Die donkere kant in beweging laten komen had ik nodig om ruimte te maken. Ruimte voor Liefde, tussen elkaar als ouders niet meer als partners. Verdriet voor wat had kunnen zijn maar niet is, niet zal zijn. Mijn grote droom om voor Ardan een geen gebroken gezin te vormen. De vraag hoe gebroken een gezin is als er nog liefde kan zijn? Er is immers geen vechtscheiding. Niemand mag binnen kijken in hoe we in deze kwetsbaarheid werkelijk aan het ont-wikkelen zijn. Weinig informatie en genoeg om te weten dat het goed gaat in waar we nu zijn. Ieder zijn eigen weg en toch ook nog samen als ouders die weg bewandelen. Ik ben met wat is. Het gaat ons goed en af en toe passeert er eens een druilige bui en heel vaak komt die rouw niet alleen in druilige buien maar ook in dankbaarheid, terug blikken, zachtheid, nederigheid, vertrouwen,… En er ontstaat ruimte omdat ik mezelf die geef. En God ja, wat ga ik dit missen!!!