Responsief verlangen en spontaan verlangen.
Wat ik dikwijls merk is hoe we elkaar veroordelen voor onze bedrading die we hebben rondom ons verlangen. Dat is zo zonde want daardoor ga je uit de connectie en ga je voorbij aan wat belangrijk is.
Je hebt mensen die een spontaan verlangen hebben: verlangen dat oppopt, ik wil nu vrijen, uit het niks, tussen de soep en de patatten. En je hebt responsief verlangen: verlangen dat tijd vraagt, aanraking en een veilige container, veel meer in de vertraging ook. Wij zijn gewoon allemaal anders bedraad en daar is geen goed of slecht aan. Maar het kan lastig worden: als spontaan verlangen wat ongeduldig wordt of als responsief verlangen zich al sluit bij het horen/voelen van spontaan verlangen. Beide hun behoefte worden dan niet vervuld en er ontstaat een vicieuze cirkel van het niet ontmoeten van elkaar. Ps.: Dit gaat voorbij gender.
Het ding is er ligt zoveel trauma op seksualiteit dat dit eigenlijk best simpel gegeven complex kan worden in relatie tot elkaar. Ik hoor en lees bijvoorbeeld nog veel verhalen over mensen die dan toch maar vrijen omdat ze spontaan verlangen hun spanning geeft, ze kunnen niet anders dan daar iets mee te moeten. Ze denken dat ze betrekking aan hun partner verschuldigd zijn. Ze hebben angsten om de ander te triggers te geven. Responsief verlangen kan al stress krijgen met het idee alleen al van seksualiteit. In spanning kan je geen veiligheid ervaren en de “boel” komt vast te zitten. Of ik hoor van spontaan verlangen dat ze dan geen uitweg meer hebben een keer dat ze betrekking hebben. Alsof je dan niet meer terug kan. Spontaan verlangen kan meer drang en dwang ervaren. Het is impulsiever, directer. Het kan ook overweldigend zijn of je kan je verliezen in de impuls van het spontane verlangen.
Beide hebben hun kwaliteiten en beide hebben hun uitdagingen. En ze zijn sterk vervlochten met collectieve en individuele trauma’s en bewustzijn. Spontaan verlangen wordt vaak ten onrechte veroordeeld en responsief verlangen wordt vaak ten onrechte veroordeeld. Beide kunnen dan het gevoel krijgen dat ze er niet mogen zijn, spontaan verlangen kan het gevoel krijgen van onderdrukking en responsief verlangen het gevoel dat ze niet seksueel genoeg is. Dat is zonde. Er is niks mis met jullie.
Jullie zijn anders bedraad. Dat kan net zo mooi en veel brengen als je open staat voor de ervaring van de andere. Jezelf en elkaar gaan zien, respecteren en tegemoetkomen kan verandering brengen in een patroon:
Hoe kunnen jullie elkaar blijven ontmoeten?
Wat heb jij nodig om je veilig en verbonden te voelen in een relatie?
Wat heeft je zenuwstelsel nodig?
Hoe zit jij in elkaar?
Hoe ben jij bedraad?
Jullie zijn niet stuk of teveel. Jullie hebben gewoon een andere bedrading.
