Mag jijn groots zijn?
Als ik deelneem aan workshops of dergelijks vanuit een onvervulde behoefte kan dat helend zijn. Tegelijkertijd kan dit ook een eindeloos niet te vullen gat zijn. Het is de emmer vullen zonder bodem of leven van extatisch gevoel naar extatisch gevoel. Dat is ook blijven bewegen vanuit infantiele strategieën.
Je kan voor altijd en eeuwig onvervulde kindbehoefte opvullen, nooit kan iemand je dat geven wat je hebt gemist. Dat moment is immers voorbij. Het is goed om nieuwe imprints te krijgen maar je gaat dat moment van gemis nooit kunnen veranderen, dat blijft. Dat hebben we te rouwen en te aanvaarden. Daarom zeg ik ook dikwijls dat rouw zo een belangrijk gedeelte vormt in een healingsproces.
Ik snap het wel dat je soms moet uitbreken en al die lusten en verlangens mag voeden en gaan nemen of aan reparenting doen maar mijn vraag is dan of daarna:
Mag jij jezelf ook toelaten om volwassen te worden? Mag jou volwassen bewustzijn de voorgrond nemen en zich werkelijk laten zien?
Kwetsbaarheid en kracht samen, hand in hand.
MAG JIJ GROOTS ZIJN?
Ook voor mij is dat nog een uitdaging in het hier en nu, ik zet mezelf soms nog weg als de getraumatiseerde die al haar patronen moet fixen, moet ontwikkelen,…
Mag ik ook groot zijn? Mag ik mezelf zien als een geheel van beide waarin ikzelf steeds de keuze kan maken. Kan en mag ik die ruimte maken en nemen voor mezelf?
Om dit te verwezenlijken hebben we bedding nodig vanuit ons volwassen bewustzijn: het kennen van onszelf en onze persona, ons ritme van ons zenuwstelsel volgen, enz. Bewustzijn cultiveren en integreren zorgt ervoor dat er ruimte ontstaat om deze te nemen en om een keuze te maken.
Welke keuze maak jij?
